അഭിയും വിശ്വവും -QA Session #15

വരയും ചോദ്യവും അഭിജിത്ത്

മംഗലള്‍യാന്‍ അങ്ങനെ വിജയകരമായി.
മംഗള്‍യാന്‍ വിക്ഷേപിച്ചത് ശ്രീഹരികോട്ടയില്‍ നിന്നാണല്ലോ.
മറ്റൊരു പ്രധാനവിക്ഷേപണ കേന്ദ്രം തുമ്പയുമാണ്.
എന്തുകൊണ്ട് വിക്ഷേപണത്തിനായി ഈ ഇടങ്ങള്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തത്..
എന്തിനാണ് രണ്ട് വിക്ഷേപണ കേന്ദ്രങ്ങളാക്കിയത്.
ഒന്നാക്കിയാല്‍പോരേ....

ഉത്തരം : കടപ്പാട്   Viswa Prabha

ലോകത്ത് ആകെക്കൂടി പത്തിരുപതു് പ്രധാന ബഹിരാകാശവാഹനവിക്ഷേപണകേന്ദ്രങ്ങളേയുള്ളൂ. ബാക്കി ചിലതുകൂടിയുണ്ടെങ്കിലും അവയുടെ സ്ഥാനം മിലിറ്ററി കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടു് അതാതു ഗവണ്മെന്റുകൾ രഹസ്യമാക്കി വെച്ചിരിക്കും.

പല ഘടകങ്ങളും പരിഗണിച്ചാണു് ഒരു സ്ഥലം വിക്ഷേപണകേന്ദ്രമായിതെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതു്:

1. സമുദ്രതീരം
2. ശത്രുരാജ്യങ്ങളിൽനിന്നുള്ള സുരക്ഷ, അകലം.
3. ജനവാസം കുറഞ്ഞ സ്ഥലം
4. ഭീമമായ വലുപ്പമുള്ള റോക്കറ്റ് തുടങ്ങിയവയുടെ ഘടകങ്ങൾ എത്തിക്കാനുള്ള സൗകര്യം
5. വിമാനങ്ങൾ, കപ്പലുകൾ തുടങ്ങിയവയുടെ യാത്രാപഥങ്ങളിൽനിന്നുള്ള അകലം.

എന്നാൽ, ഇവയേക്കാളുമൊക്കെ പ്രധാനമായ ഒന്നുരണ്ടു ശുദ്ധശാസ്ത്രീയകാരണങ്ങൾ കൂടിയുണ്ടു്:

1. വിക്ഷേപണം നടക്കുന്നതിനു് എപ്പോഴും നല്ലതു് പടിഞ്ഞാറുനിന്നും കിഴക്കോട്ടു് ചെരിഞ്ഞുപൊങ്ങിപ്പോകുന്ന പാതയാണു്. ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണദിശയ്ക്കു് അനുകൂലമായി തൊടുത്തുവിടുന്നതുകൊണ്ടു് വളരെയധികം ഊർജ്ജം / ഇന്ധനം ഇങ്ങനെ ലാഭിക്കാം. (ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ബസ്സിൽ / സൈക്കിളിൽ നിന്നും കുറുമ്പന്മാർ ചാടിയിറങ്ങുന്നതു മുമ്പിലേക്കല്ലേ? ഊഞ്ഞാൽ ആട്ടിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ ആക്കം കൊടുക്കാൻ എപ്പോഴാണു തള്ളിവിടേണ്ടതു്?)

പൊങ്ങിപ്പോകുന്ന റോക്കറ്റിൽനിന്നു് ധാരാളം വസ്തുക്കൾ താഴേക്കു വീണുകൊണ്ടിരിക്കും. കത്തിത്തീർന്ന ആദ്യഘട്ടഎഞ്ചിനുകൾ, ചില തരം ആവരണപദാർത്ഥങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം. അതൊക്കെ ഭൂമിയിലേക്കാണു വീഴുക. അവിടെ ആൾത്താമസമുണ്ടെങ്കിൽ അവർക്കൊക്കെ എന്തു പറ്റും? മാത്രമല്ല, അപൂർവ്വമായി എന്തെങ്കിലും കാരണംകൊണ്ടു് വായുമദ്ധ്യത്തിൽ വെച്ചുതന്നെ റോക്കറ്റിനെ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ തകർത്തുകളയുകയോ വേണ്ടിവരാം. അപ്പോൾ അതപ്പാടെ താഴേക്കു തലയും കുത്തിവരും.

അതിനാൽ, കഴിയുമെങ്കിൽ കിഴക്കോട്ടു് 500 - 600 കിലോമീറ്റർ വരെ ജനവാസം തീരെ കുറഞ്ഞ ഒരു ഭാഗമാണു് റോക്കറ്റ് സ്റ്റേഷനു് ഏറ്റവും നല്ലതു്.

2. ഓരോരോ തരം ഉപഗ്രഹങ്ങൾക്കും യോജിച്ച ഭ്രമണപഥങ്ങൾ കാണും. ഭൂസ്ഥിരപഥങ്ങൾ, ധ്രുവസ്ഥിരപഥങ്ങൾ തുടങ്ങി. ഇവയിൽ പലതിനും യോജിച്ചതരത്തിൽ വേണം ഉപഗ്രഹം ആദ്യം ചെന്നെത്തുന്ന സ്ഥാനം. അതായതു് അതിനെ തൊടുത്തുവിടുന്ന റോക്കറ്റ് പുറപ്പെടേണ്ട സ്ഥാനം. അപ്പോൾ പിന്നെ ആ കാര്യവും പരിഗണിക്കണം.

 1960-കളിൽ വളരെ ലളിതമായ പരീക്ഷണങ്ങളായിട്ടാണു് ഇന്ത്യയുടെ റോക്കറ്റ് ഗവേഷണം തുടങ്ങിവെച്ചതു്. ഭൂമദ്ധ്യരേഖയ്ക്കു് പരമാവധി അടുത്തുവേണം എന്നുള്ളതായിരുന്നു അന്നത്തെ പ്രധാന മുൻഗണന. എന്നാൽ, അതോടൊപ്പം പ്രാധാന്യമുള്ളതായിരുന്നു അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ ഘടന, കാലാവസ്ഥാമാറ്റങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയുടെ നിരീക്ഷണങ്ങളും. അതിനുവേണ്ടിയുള്ള ചെറിയ സൗണ്ടിങ്ങ് റോക്കറ്റുകളും മറ്റുമായിരുന്നു ആദ്യത്തെ വിക്ഷേപണയജ്ഞങ്ങൾ. 

ഭൂമിയുടെ യഥാർത്ഥ മദ്ധ്യരേഖ കുറേക്കൂടി തെക്കാണെങ്കിലും, കാന്തികമദ്ധ്യരേഖ (കാന്തിക ഉത്തരധ്രുവത്തിനോടും കാന്തിക ദക്ഷിണധ്രുവത്തിനോടും സമമായി അകന്നുനിൽക്കുന്ന സാങ്കൽപ്പികവൃത്തം) ഇന്ത്യയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന സ്ഥലമാണു് തിരുവനന്തപുരത്തിനടുത്തുള്ള തുമ്പ. അന്നത്തെ ആവശ്യങ്ങൾക്കു് അതായിരുന്നു ഏറ്റവും യോജിച്ചതു്.

എന്നാൽ, 1970കളോടെ കൂടുതൽ മികച്ച ഒരു കേന്ദ്രം സ്ഥാപിക്കാൻ അന്നത്തെ ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ ശ്രമിച്ചു. ഇന്ത്യയുടെ കിഴക്കൻ തീരത്തു് അനേകം മാസങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്ന അന്വേഷണങ്ങൾക്കും സർവ്വേകൾക്കും ഒടുവിൽ ആന്ധ്രയ്ക്കു കിഴക്കു് നെടുനീളത്തിൽ കിടക്കുന്ന, അധികം ജനവാസമില്ലാഞ്ഞ ഒരു ദ്വീപു കണ്ടെത്തി. അതാണു് ശ്രീഹരിക്കോട്ട.

അതിനുശേഷം, ഇക്കാലം വരെ ഒട്ടനവധി ഉപകരണങ്ങളും സൗകര്യങ്ങളും ശ്രീഹരിക്കോട്ടയിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. അതോടെ, വിലപിടിച്ച അത്തരം സംവിധാനങ്ങൾ ലഭ്യമായിട്ടുള്ള അവിടെത്തന്നെ നമ്മുടെ മുഖ്യവിക്ഷേപണകേന്ദ്രമായി മാറുകയും ചെയ്തു.

അഭിയും വിശ്വവും -QA Session #12

വരയും ചോദ്യവും അഭിജിത്ത്

നമ്മുടെ മെമ്മറി എത്ര GB യാണ്.?

ഉത്തരം : കടപ്പാട്  സുജിത് കുമാർ


രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ദക്ഷിണ കൊറിയൻ പ്രസിഡന്റിനെ അവരുടെ പരമ്പരാഗത ശത്രുക്കളായ ഉത്തര കൊറീയൻ സർക്കാർ മുഖപത്രം "വെറും 2 എംബി തലച്ചോറുള്ളവൻ" എന്നു വിളിച്ചു.. അന്ന് പല മാധ്യമങ്ങളിലും മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറ്‌ എത്ര എം ബി ആയിരിക്കും എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അനേകം ലേഖനങ്ങളും ചർച്ചകളും വന്നിരുന്നു. അവിടെ നിന്നും ഒന്ന്:

മനുഷ്യ മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ മെമ്മറി കപ്പാസിറ്റി 10 മുതൽ 100 ടെറാ ബൈറ്റ് (1 Terabyte=1000 Gigabyte) വരെ വ്യത്യാസപ്പെടാം . ഇതിന്റെ ഒരു ഏകദേശ കണക്ക് ഇങ്ങനെയാണ് - മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറിൽ ശരാശരി 100 ബില്ല്യൺ ന്യൂറോണുകൾ ഉണ്ടെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോ ന്യൂറോണും ഏകദേശം 1000 കണക്ഷനുകൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു ഇത്തരത്തിൽ ന്യൂറോണുകൾ തമ്മിൽ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സിനാപ്സ് എന്ന ഭാഗത്ത് ആണ് ഓർമ്മ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു ഇങ്ങനെ ഓരോ സിനാപ്സിനേയും ഒരു മെമ്മറി എലമെന്റ് ആയി കണക്കാക്കിയാൽ മൊത്തം 1000 x 100 ബില്ല്യൺ = 100 ടെറാ ബൈറ്റ് എന്ന ഒരു ഏകദേശ കണക്ക് ലഭിക്കും എന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. 
ഇത് വെറും ഒരു ഊഹക്കണക്കാണ് കേട്ടോ കാരണം ഇവിടെ ഒരു സിനാപ്സിനെ ഒരു മെമ്മറി എലമെന്റ് ആയാണ് കണക്കാക്കിയിരിക്കുന്നത് - യഥാർത്ഥത്തിൽ അങ്ങിനെ ആയിരിക്കണം എന്നില്ല ഒരു സിനാപ്സിൽ തന്നെ അനേകം മെമ്മറി എലമെന്റുകൾ ഉണ്ടാകാം- കൂടാതെ ഒരു മെമ്മറി എലമെന്റിനായി അനേകായിരം സിനാപ്സുകളിലെ ഡാറ്റയും ചിലപ്പോൾ വേണ്ടി വന്നേക്കാം. മാത്രവുമല്ല ഓരോരുത്തരുടേയും മസ്തിഷ്കത്തിലുള്ള ന്യൂറോണുകളുടെ എണ്ണത്തിലും സാന്ദ്രതയിലും എല്ലാം കാര്യമായ വ്യത്യാസങ്ങളും ഉണ്ട് . അതുകൊണ്ടൂ തന്നെയാണ് 10 മുതൽ 100 വരെ ടെറാബൈറ്റ് എന്ന വലിയൊരു റേഞ്ച് ഉണ്ടായത്. 
ഇതല്ലാതെയും തിയറികൾ കണ്ടേക്കാം..

അഭിയും വിശ്വവും -QA Session #11

വരയും ചോദ്യവും അഭിജിത്ത്
ഊര്‍ജ്ജം കൂടുതലായി പുറപ്പെടുവിക്കുമ്പോള്‍ ശബ്ദവും ഉണ്ടാകുന്നു,.
പ്രതേകിച്ച് ഹും,ഹാ...എന്ന് തുടങ്ങുന്നവ.
അതെന്തുകൊണ്ടാ.
ഞങ്ങള്‍ രാവിലെ ഷട്ടില്‍ കളിക്കുമ്പോള്‍ ഇങ്ങനെയാണ് കളിക്കാറ്.

ഉത്തരം : കടപ്പാട് വിശ്വപ്രഭ  (Viswa Prabha )

 തിരിച്ചല്ലേ? ശബ്ദമുണ്ടാക്കുമ്പോൾ ഊർജ്ജമല്ലേ കൂടുതൽ ഒഴുകുന്നതു്? 

JCBയും ടിപ്പർ ലോറിയും പ്രവർത്തിക്കുന്നതു കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?

നമുക്കു വായുവിനെ വലിയ കാര്യമായിട്ടുതോന്നില്ലെങ്കിലും ശരിക്കും ശക്തിമാൻ അവനാണു്. 

പടക്കവും ബോംബും പൊട്ടാനും മിസ്സൈലുകളും ജെറ്റുവിമാനങ്ങളും തീവണ്ടികളും കപ്പലും പാഞ്ഞുപോകാനും കൊടുങ്കാറ്റും പേമാരിയുമുണ്ടാക്കി ലോകത്തിന്റെ ചരിത്രം തന്നെ മാറ്റാനും ഒക്കെ കാരണം വായുവിന്റെ ശക്തിയാണു്.

അതുകൊണ്ടാണു് ഹനുമാനും ഭീമനും വായുപുത്രന്മാരാണെന്നു പറയുന്നതു്.

നമ്മുടെ പേശികളും വായുവിന്റെ ശക്തിക്കും ലഭ്യതയ്ക്കും അനുസരിച്ചാണു് സ്വന്തം ഊർജ്ജം എത്ര ഒഴുക്കാം എന്നു നിശ്ചയിക്കുന്നതു്. 

നാം ഉണ്ടാക്കുന്ന ശബ്ദമോ? വായുവിന്റെ ഒഴുക്കിന്റെ ഒരു പരിണതഫലം മാത്രം.

അഭിയും വിശ്വവും -QA Session #10

വരയും ചോദ്യവും അഭിജിത്ത്

കുട്ടികള്‍ക്കുള്ള പുസ്തകങ്ങളിലും,മറ്റ് വിവരശേഖരങ്ങളിലും,
നിറം മെഴുകിയിരിക്കും.
അതെന്തുകൊണ്ടാ.
മുതിര്‍ന്നവര്‍ക്കുള്ളതാണെങ്കില്‍ പലതും നിറമില്ലാത്തതുമാണ്

ഉത്തരം : കടപ്പാട് വിശ്വപ്രഭ  (Viswa Prabha )

കുട്ടികൾക്കു് കയ്പ്പുള്ള മരുന്നുകൊടുക്കുമ്പോൾ ഒപ്പം മേമ്പൊടിയായി പഞ്ചസാര കൊടുക്കില്ലേ? മുതിർന്നവർ മേമ്പൊടിയൊന്നുമില്ലാതെ കയ്പ്പുള്ള കഷായം കുടിക്കാറില്ലേ?

മുതിർന്നവർക്കറിയാം, കയ്പുതോന്നുമെങ്കിലും മരുന്നു് ശരിക്കും നന്മയുള്ളതാണെന്നു്.

അക്ഷരം പഠിച്ചുതുടങ്ങുമ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ പതിയിരിക്കുന്ന അർത്ഥം എന്ന പോഷകത്തെക്കുറിച്ചു് കുട്ടികൾക്കറിയില്ല. അവർ അക്ഷരം എന്ന കോറിവരകൾ എങ്ങനെയെങ്കിലും കടിച്ചുചവച്ചുതിന്നുന്നു എന്നേ ഉള്ളൂ. 
എന്നാൽ, വലുതാവുമ്പോൾ വരകളെയല്ല, അർത്ഥങ്ങളെയാണു നാം വായിക്കുന്നതു്.

മേമ്പൊടിയായി തിന്നുന്ന പഞ്ചസാരയ്ക്കു് മധുരമുണ്ടു്. പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ പോഷകങ്ങളൊന്നുമില്ല.

ചിത്രത്തിലെ നിറങ്ങൾക്കു് നല്ല മധുരമാണു്. പക്ഷേ വലുതാവുമ്പോൾ നാം തിരിച്ചറിയുന്നു, അവ കടലാസിൽ പുരട്ടിയ കൃത്രിമച്ചായം മാത്രമാണു്. പൂക്കളുടേയും പൂമ്പാറ്റകളുടേയും പോലെ ഊഞ്ഞാലാടുകയും പാറിപ്പറക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അർത്ഥങ്ങളല്ല എന്നു്.

അഭിയും വിശ്വവും -QA Session #9

വരയും ചോദ്യവും അഭിജിത്ത്

ലോകത്ത് ഉത്തരം കിട്ടിയതിനേക്കാള്‍ ഉത്തരം കിട്ടാത്തതാണല്ലോ കൂടുതല്‍.
അതെന്താ?

ഉത്തരം : കടപ്പാട് വിശ്വപ്രഭ  (Viswa Prabha )

അതിനു് കാരണം വൈവിദ്ധ്യവികാസം എന്നൊരു പ്രതിഭാസമാണു്. സയൻസിൽ entropy എന്നാണു വിളിക്കുക. 

നമുക്കു് രണ്ടു കാലുകളുണ്ടു്. ആദ്യത്തെ ചുവടു് ഇടതുകാലുകൊണ്ടോ വലതുകാലുകൊണ്ടോ വെക്കാം. ഓരോന്നും ഓരോ ഭാവിസാദ്ധ്യതകളിലേക്കാണു നയിക്കുക. അതിൽ ഒന്നു നാം തെരഞ്ഞെടുത്തു എന്നു വെക്കുക. ഒരുചുവടുവെച്ചു. എന്നിട്ടു നിന്നു. അപ്പോഴും അടുത്ത ചുവടുവെക്കാൻ നമുക്കു മുന്നിൽ രണ്ടു ലോകങ്ങളുണ്ടു്. അതായതു് വെറും രണ്ടു ചുവടുകൾ കൊണ്ടു് നാലു സാദ്ധ്യതകളിൽ ഒന്നിനെ മാത്രമാണു തെരഞ്ഞെടുത്തതു്. അഥവാ നാലു ചോദ്യങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി അതിൽ ഒന്നിനു മാത്രം ഉത്തരം കണ്ടു!! (അടുത്ത ചുവടോടെ ഇതു് എട്ടിൽ ഒന്നാവും!)

അതുപോലെ, ഓരോ ഉത്തരവും നമുക്കു് പുതുതായി രണ്ടു ചോദ്യങ്ങളെങ്കിലും കൊണ്ടുതരും.

നമ്മുടെ, ജീവികളുടെ, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലുള്ള എല്ലാത്തിന്റേയും ആശ ഓരോ പ്രശ്നത്തിനും സാദ്ധ്യമായ ഉത്തരങ്ങളൊക്കെ കണ്ടുപിടിക്കണമെന്നാണു്. 

അങ്ങനെ കണ്ടുപിടിച്ചാൽ പിന്നെ യാതൊരു പ്രശ്നവും ബാക്കിയുണ്ടാവില്ല. എല്ലാർക്കും സംതൃപ്തിയാവും. സുഖമാവും. എല്ലായിടവും ദൈവരാജ്യം (സ്വർഗ്ഗം) ആവും.

പക്ഷേ, അങ്ങനെ എന്നെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ പിന്നെ ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനും ഒന്നും ഒരർത്ഥവുമുണ്ടാവില്ല. എല്ലാരും സുഖിച്ചു ബോറടിച്ചു മരിക്കും. (അയ്യോ! മരിക്കാനും പറ്റില്ല!)

കണക്കുശാസ്ത്രം എന്തായാലും അതിനു സമ്മതിക്കുകയുമില്ല. കാരണം, ചൂടിനെക്കുറിച്ചു പഠിക്കുന്ന സയൻസിൽ പൂജ്യാമത്തെ ഒരു നിയമം ഉണ്ടു്. ആ നിയമത്തിൽനിന്നും പൊട്ടിമുളച്ച രണ്ടുനിയമങ്ങൾ പിന്നെയും. അതിലെ രണ്ടാമത്തെ നിയമം (second law of thermodynamics) അനുസരിച്ച് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വൈവിദ്ധ്യം ഓരോ നിമിഷവും പെരുകിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

മാത്രമല്ല, അതിന്റെ പാരമ്യത്തിൽ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഓരോ ബിന്ദുവിലും ചൂട് ഒരേപോലെയാവും എന്നാണു ഭൗതികശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ കുറേക്കാലമായി വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതു്. അങ്ങനെവന്നാൽ പിന്നെ ഒരാൾക്കും,ഒരു വസ്തുവിനും ഒരു തന്മാത്രക്കും ഒരു ഊർജ്ജരശ്മിക്കും ഒരു പണിയുമെടുക്കാനാവില്ല. പ്രപഞ്ചം അപ്പാടെ നിശ്ചലമാവും!

പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ താപമരണം എന്നാണു് ഈ ശാസ്ത്രകൽപ്പനയെ വിളിക്കുന്നതു്.

(പക്ഷേ ഈയിടെ ആ വിശ്വാസത്തിനു് കുറച്ച് ഇളക്കം തട്ടിയിട്ടുണ്ടു്. അതിന്റെ ഏറ്റവും ഒടുവിലെ ലക്ഷണമാണു് ഈയിടെ സ്റ്റീഫൻ ഹോക്കിങ്ങ്സ് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച ശൂന്യമരണസിദ്ധാന്തം.)

എന്തായാലും അഭിയുടെ ഇത്തിരിപ്പോന്നൊരു ചോദ്യം കൊണ്ടു് എത്ര ഭയങ്കരമായ ഉത്തരമുണ്ടാക്കി ഞാൻ! ആ ഉത്തരത്തിന്റുള്ളിലാവട്ടെ അനേകം ചോദ്യമുട്ടകളും!

അഭിയും വിശ്വവും -QA Session #8

വരയും ചോദ്യവും അഭിജിത്ത്

ഒരാളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ വലിപ്പം ഏകദേശം അയാളുടെ മുഷ്ടിയുടെയത്ര ഉണ്ടാവുമല്ലോ.
അപ്പോള്‍ മൃഗങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ വലിപ്പമെത്രയാണ്

ഉത്തരം : കടപ്പാട് വിശ്വപ്രഭ  (Viswa Prabha )

ഒട്ടും അർത്ഥമില്ലാത്തതെന്നു തോന്നിക്കുന്ന ചില കുറുമ്പൻ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരം വളരെ നീണ്ടതാണു്. അത്തരമൊരു ധിക്കാരിച്ചോദ്യമാണിതു്. സാവധാനം ഉത്തരം പറയാൻ ശ്രമിക്കാം. പക്ഷേ, ചില കഥകളിൽ ഏഴുകടലിനപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന രത്നമെടുക്കാൻ പോകുന്ന രാജകുമാരനു് വഴിയിലുടനീളം പലരുമായും ഏറ്റുമുട്ടുകയും അതിനൊപ്പം പല സമ്മാനങ്ങളും കിട്ടുന്നതുപോലെ, നമുക്കും കുറേ കാതം നടക്കാനുണ്ടു്. വഴിയിലൊക്കെ മറ്റു പലതും പഠിക്കുകയുമാവാം.

മുമ്പൊരു ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരത്തിൽ ഞാൻ ശരീരത്തിലെ ഊഷ്മാവും ശരീരഭാരവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പറഞ്ഞതു് ഓർമ്മയില്ലേ?

അമീബ മുതൽ തിമിംഗലം വരെയുള്ള ജീവികൾക്കു് പല ശരീരവലിപ്പവും പല ആയുസ്സും ഉണ്ടാവാനുള്ള കാരണം അവയുടെ ശരീരോഷ്മാവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണു്.

കൂടുതൽ വലിപ്പം വെക്കുംതോറും ശരീരത്തിലെ കോശങ്ങളുടെ എണ്ണവും കൂടും. പക്ഷേ, അവയുടെ അകത്തുള്ള കോശങ്ങളിൽനിന്നുള്ള ചൂടുനഷ്ടം (കോശമൊന്നുക്കു വെച്ച്) കുറയും. അതിനർത്ഥം അത്രയും കുറവു് അവ ഭക്ഷിച്ചാൽ മതി എന്നാണു്

ഒരു പുളിയുറുമ്പിന്റെ ഭാരം എത്രയാണു്? ശരാശരി 5 മില്ലിഗ്രാം എന്നു കണക്കാക്കാം. മനുഷ്യന്റെ ഭാരം 75 കിലോ എന്നും ഏഷ്യൻ ആനയുടെ ഭാരം 4000 കിലോഗ്രാം എന്നും വിചാരിക്കാം.

ഒരു ഉറുമ്പിനു് ഒരു ദിവസം എത്ര ഭക്ഷണം വേണം? മനുഷ്യനോ? ആനയ്ക്കോ?

ഭക്ഷണം പലവിധത്തിലായതുകൊണ്ടു് അവയ്ക്കൊക്കെ ഒരേ പോലുള്ള ഒരു യൂണിറ്റ് കണ്ടുപിടിക്കണം. ആ യൂണിറ്റാണു് കിലോകലോറി. കിലോകലോറി ചൂടിന്റെ യൂണിറ്റാണെങ്കിലും ഭക്ഷണവും ഒരു തരം വിറകുതന്നെയായതുകൊണ്ടു് നമുക്കു് ആ യൂണിറ്റു തന്നെ മതി.

ഒരു ഉറുമ്പിനു് ഏകദേശം ഒരു കലോറിവേണം ഒരു ദിവസം കഴിയാൻ. എന്നാൽ ഒരു മനുഷ്യനു 2500 കിലോകലോറി മതി. ആനക്കാണെങ്കിൽ 50,000 കിലോകലോറി മതി.

നമുക്കൊരു കാര്യം ചെയ്യാം. ആനയും മനുഷ്യനും എത്ര ഉറുമ്പിനു സമമാണെന്നു് ഒന്നു കണക്കുകൂട്ടി നോക്കാം. 

ഒരു മനുഷ്യൻ = 75 കിലോ = 75000 / 0.005 = 1.5 കോടി ഉറുമ്പ് എന്റമ്മോ!

ഒരു ആന = 4000,000/0.005 = 80 കോടി ഉറുമ്പ്. അയ്യെന്റമ്മൂമ്മോ!

അതായതു് ഒന്നര ആനയ്ക്കു സമം തൂക്കത്തിൽ ഉറുമ്പുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അവയുടെ ജനസംഖ്യ (സോറി- ഉറുമ്പുസംഖ്യ ഇന്ത്യയുടെ ജനസംഖ്യയ്ക്കു സമം!)

അപ്പോൾ ഒരാനത്തൂക്കം ഉറുമ്പുകൾക്കു വേണ്ടി വരാവുന്ന ഭക്ഷണം എത്രയായിരിക്കും? 1 കലോറി വെച്ച് 80 കോടി കലോറി. അതായതു് 800,000 Kcal. അതായതു് 8 ലക്ഷം KCal

എന്നാൽ ശരിക്കും ഒരാനയ്ക്കു് എത്ര ഭക്ഷണം വേണമെന്നാണു നേരത്തേ പറഞ്ഞതു്? 50,000 KCal

അതായതു് ഒരാനത്തൂക്കം ഉറുമ്പിനു് ആനയേക്കാൾ 16 ഇരട്ടി ഭക്ഷണം വേണം.

ഒരു മനുഷ്യത്തൂക്കം ഉറുമ്പുകൾക്കോ? ഒന്നരക്കോടി കലോറി അതായതു് 15000KCal. ശരിക്കുള്ള ഒരു മനുഷ്യനു് വേണ്ടതിന്റെ ആറിരട്ടി!

ഏറ്റവും ആദിമകാലത്തു് ജീവികളുടെ പരിണാമപ്രക്രിയ തുടങ്ങിവെയ്ക്കാനുള്ള പ്രധാനകാരണം ഊർജ്ജം ലാഭിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. നിത്യജീവിതത്തിനു് എത്ര കൂടുതൽ ഊർജ്ജം ലഭിക്കുമോ അത്രയും മെച്ചം, എത്ര കുറവു് ഊർജ്ജം ചെലവാകുമോ അതും മെച്ചം. നമ്മളൊക്കെ ഇപ്പോൾ പണവും മറ്റും സമ്പാദിക്കുന്നതും അതേ ശൈലിയിലല്ലേ? ശരിക്കും പണം ഊർജ്ജത്തിന്റെതന്നെ ഒരു വകഭേദമാണു്. എങ്ങനെയാണോ ജീവികൾക്കു് ഊർജ്ജം അതുപോലെ, ആധുനികമനുഷ്യനും അവന്റെ സമൂഹത്തിനും പണവും. 

ഓരോ ആളുകളും ഓരോ ബൈക്ക് (അല്ലെങ്കിൽ ഓട്ടോറിക്ഷ) ഉപയോഗിച്ച് ഒരു സ്ഥലത്തേക്കു് യാത്ര ചെയ്യുന്നതാണോ ലാഭം അതോ എല്ലാരും കൂടി ഒരു ബസ്സിൽ ഒരുമിച്ചുപോകുന്നതാണോ? ഇനി, പിന്നെയും കുറേ ആളുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ, ബസ്സിനുപകരം ഒരു തീവണ്ടിയായാലോ?

ആവശ്യത്തിനു് യാത്രക്കാരുണ്ടെങ്കിൽ ഒരു തീവണ്ടിയിൽ പോകുന്നതുതന്നെ കൂടുതൽ ഇന്ധനലാഭം. ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ പോകുന്നതിന്റെ നൂറിലൊന്നു ചെലവേ വരൂ. 

ജീവകോശങ്ങൾ ഇക്കാര്യം വളരെക്കാലം മുമ്പേ മനസ്സിലാക്കി. കൃത്യമായിപ്പറഞ്ഞാൽ ഒരുനൂറുകോടി കൊല്ലം മുമ്പ്!

നിരുപമ എന്ന പേരുള്ള ഒരു കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ അച്ഛനു് ഒരു കെമിസ്ട്രി പരീക്ഷണശാലയിൽ ലാബ് ടെൿനീഷ്യൻ എന്ന ജോലിയായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം അയാൾ ജോലിസ്ഥലത്തെ ലാബിലെ സാമഗ്രികൾ ഉപയോഗിച്ച് പുതിയ ഒരു തരം പദാർത്ഥം കണ്ടുപിടിച്ചു. ഫോസ്ഫറസ് അടങ്ങാത്ത ഒരു തരം സോപ്പുപൊടി. വീട്ടിൽ ഉപയോഗിച്ചുനോക്കിയപ്പോൾ നല്ല ഗുണം! അതുമാത്രമല്ല, ചെലവും തീരെ കുറവു്.

അയാൾ കുറേക്കൂടി ഉണ്ടാക്കി അയൽക്കാർക്കൊക്കെ വിതരണംചെയ്തു. അവർക്കും ഇഷ്ടമായി. മാത്രമല്ല. ഇനിയും വേണമെന്നായി അവരുടെ ആവശ്യം.

കർശൻഭായി എന്നായിരുന്നു നിരുപമയുടെ അച്ഛന്റെ പേരു്. അയാൾ ജോലിസ്ഥലത്തേക്കു പോയിരുന്നതും വന്നതും ഒരു പാവം സൈക്കിളിലായിരുന്നു. അയാളുണ്ടാക്കുന്ന സോപ്പുപൊടിയുടെ മേന്മ ആ വഴിയിലുള്ളവരൊക്കെ കേട്ടറിഞ്ഞു. ഒടുവിൽ, കർശൻ ഭായി ഓഫീസിലേക്കുപോകുന്ന വഴിയേ ദിവസേന പത്തും ഇതുപതും കിലോ സോപ്പുപൊടിയും വിറ്റു തുടങ്ങി. 

ഒരു ദിവസം കർശൻഭായി ചിന്തിച്ചു:"വെറുതെ ഓഫീസിൽ പോകുന്ന വഴിയേ അത്രയും സമയം എടുത്താൽ തന്നെ മോശമില്ലാത്ത ആദായം ലഭിക്കുന്നുണ്ടു്. പിന്നെന്തിനാണു് ഓഫീസ് ജോലിക്കുപോകുന്നതു്? സോപ്പുപൊടി തന്നെ കുറച്ചധികം ഉണ്ടാക്കി കച്ചവടം ചെയ്താൽ പോരേ?"

അങ്ങനെ കർശൻ ഭായി ഓഫീസ് ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചു. ഒന്നുരണ്ടു പേരെ സഹായികളാക്കിവെച്ചു. വേറെയും ഒന്നുരണ്ടുപേരെ വിൽപ്പനക്കാരായും. സോപ്പുപൊടി നല്ല വൃത്തിയുള്ള പാക്കറ്റുകളിൽ നിറച്ചു. എന്നിട്ടതിനൊരു പേരുമിട്ടു. "നിർമ"!

കാലക്രമത്തിൽ കർശൻ ഭായിയുടെ കുഞ്ഞുവ്യവസായം പുരോഗമിച്ചു. വീട്ടിലെ ചെറിയ ഒരു മുറിക്കുപകരം ഒരു ഭീമൻ ഫാക്ടറിസ്ഥാപിച്ചു. അതു പിന്നെ പലതായി. ആയിരക്കണക്കിനു തൊഴിലാളികളും അവരുടെ മേൽനോട്ടത്തിനു് നൂറുകണക്കിനു് ഉദ്യോഗസ്ഥരും നിയമിക്കപ്പെട്ടു. 

അവയ്ക്കെല്ലാം മുതലാളിയായി കർശൻഭായി പട്ടേലും.

സോപ്പുപൊടിക്കച്ചവടം പാരമ്യത്തിലെത്തിയപ്പോൾ കർശൻഭായി കച്ചവടം പിന്നെയും വിപുലമാക്കി. ടോയ്‌ലെറ്റ് സോപ്പ്, ഷാമ്പൂ, കറിയുപ്പ് അങ്ങനെയങ്ങനെ പലവിധം ഉൽപ്പന്നങ്ങളും. ഇന്ത്യയിൽ മാത്രമല്ല, മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലേക്കും ബിസിനസ്സ് വ്യാപിപ്പിച്ചു. 

കുറേയധികം പണക്കാരനായപ്പോൾ കർശൻ ഭായി നാട്ടിലെ കുട്ടികൾക്കു പഠിക്കാനായി നിരുപമയുടെ പേരിൽ തന്നെ ഒരു എഞ്ചിനീയറിങ്ങ് കോളേജ് തുടങ്ങി. പിന്നെ ഒരു സർവ്വകലാശാലയും!

ഒടുവിലെന്തായി, അമേരിക്കയിലെ ഒരു പേരുകേട്ട സർവ്വകലാശാല അദ്ദേഹത്തിനു് ബഹുമാനസൂചകമായി ഡോൿടർ പദവി നൽകി. ഇന്ത്യാഗവണ്മെന്റ് പത്മശ്രീയും.

കർശൻ ഭായിയുടെ കീഴിൽ ഇപ്പോൾ 15000 ജോലിക്കാരുണ്ടു്!

കർശൻ ഭായി തുടങ്ങിവെച്ചതു് ഒരു ഏകകോശജീവിയായിട്ടായിരുന്നു. അയാൾ തന്നെ ചന്തയിൽ പോയി പൊടികൾ വാങ്ങും, അയാൾതന്നെ അവ കലക്കും. അയാൾ തന്നെ അവ തയ്യാറാക്കി പാക്കു് ചെയ്യും എന്നിട്ട് അയാൾ തന്നെ തന്റെ പാവം സൈക്കിളിൽ അതൊക്കെ കൊണ്ടു നടന്നുവിൽക്കും.

ഒരു ദിവസം അയാൾക്കു തോന്നി, ഇങ്ങനെ എല്ലാം ഒറ്റയ്ക്കുചെയ്യുന്നതിനുപകരം, കുറച്ചു ജോലി വേറെ ആളുമായി പങ്കുവെച്ചാൽ രണ്ടുപേർക്കും അവരവരുടെ ജോലി കൂടുതൽ നന്നായി ചെയ്യാമല്ലോ എന്നു്. കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ വേണ്ട ജോലി അയാൾ ഏറ്റെടുത്തു. ബാക്കി മറ്റേയാൾക്കു നീക്കിവെച്ചു.കുറേ നാൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഇതേപോലെ കൂടുതലാളുകളെ നിയമിച്ചു. ഒടുവിൽ കച്ചവടത്തിലെ വരവും ചെലവും നോക്കി ബിസിനസ്സ് നിയന്ത്രിക്കുക എന്നതുമാത്രമായി കർശൻഭായിയുടെ ചുമതല. വലിയൊരു ആനയുടെ ശരീരത്തിലെ വിവിധ അവയവങ്ങൾ പോലെ അയാളുടെ ഫാക്ടറികൾ പ്രവർത്തിച്ചു. അവയ്ക്കുള്ളിൽ തൊഴിലാളികൾ ജീവകോശങ്ങളെപ്പോലെയും.

 പ്രകൃതിയിൽ ഒട്ടുമിക്ക സിസ്റ്റങ്ങളും ഇങ്ങനെത്തന്നെയാണു്. ഒരു പുഴയായാലും മരമായാലും ഗ്യാലക്സിയായാലും രാഷ്ട്രീയപ്പാർട്ടിയായാലും ബിസിനസ്സായാലും 'വികാസം ക്ഷമത വർദ്ധിപ്പിക്കും' എന്ന ഈ നിയമം അനുസരിക്കും.

അതായതു് എത്ര വലുതാവുന്നോ അത്രയും ചെറിയ ഹൃദയം മതി!

ഹെന്തു്?! ഞാനെന്താണിപ്പോൾ പുലമ്പിയതു്? ചെറിയ ഹൃദയമോ?!!
(തുടരും...)

അഭിയും വിശ്വവും -QA Session #7

വരയും ചോദ്യവും അഭിജിത്ത് 

രാവിലത്തെ പത്രത്തിന്റെ മുഖം തന്നെ ഒരു പരസ്യമായിരുന്നു:
ആന്ദ്രോയ്ഡ് വണ്ണില്‍ ഒരു ഫോണ്‍ വന്നല്ലോ.
ഇത് 4.4.4 കിറ്റ്കാറ്റ് ആന്ദ്രോയ്ഡ് എന്നാണ് പറഞ്ഞത്.
അതിനുമുമ്പൊക്കെ ഐസ്ക്രീം സാൻഡ്‌വിച്ചും ജെല്ലീബീനുമായിരുന്നല്ലോ.‍
എന്തിനാണ് അവ മാറ്റുന്നത്?
എന്താണ് ഇവകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?
ഇവയുടെ ഗുണമെന്താണ്?

ഒരിടത്തു് കുറേ കാട്ടുമനുഷ്യർ ഉണ്ടായിരുന്നു. മനുഷ്യർ എന്നു പറയാൻ പറ്റില്ല. ഗ്വാ ഗ്വാ എന്നു വിളിച്ചലറാനറിയാം. ഉംച്, കിംച് എന്നെല്ലാം ചില ശബ്ദങ്ങളുണ്ടാക്കും അല്ലാതെ പരസ്പരം സംസാരിക്കാൻ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മുമ്പേ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ഭാഷയൊന്നും അവർക്കറിയില്ല. 

ഒരു ദിവസം അതിലൊരു കുട്ടിമനുഷ്യത്തി വായിലൂടെ വായു പുറത്തേക്കുവിടുകയായിരുന്നു. അവളറിയാതെ അതിനിടക്കു് ചുണ്ടുകൾ രണ്ടും ഒന്നു് അടഞ്ഞുതുറന്നു. അപ്പോൾ 'അമ്മ' എന്നൊരു ശബ്ദമുണ്ടായി. അതുകേട്ട് തള്ളമനുഷ്യത്തി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. കൊച്ചിനു രസം തോന്നി. ഇത്തിരി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വെറുതെ ആ ശബ്ദം ആവർത്തിച്ചു. 'അമ്മ'!

തള്ള മനുഷ്യത്തി വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുനോക്കി. 

കുട്ടി വിചാരിച്ചു. ഇതുകൊള്ളാമല്ലോ, ഇനി മുതൽ ഇങ്ങനെ വായടച്ചുതുറന്നാൽ 'അമ്മ' വിളിപ്പുറത്തുവരുമല്ലോ!

കുട്ടിയുടെ ഈ കണ്ടുപിടുത്തം കൂട്ടത്തിലുള്ളവർക്കെല്ലാം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അവരും അതു് അനുകരിച്ചുനോക്കി. 'അമ്മ', 'അമ്മ'!

പിന്നെ ഒന്നു മാറ്റിപ്പറഞ്ഞുനോക്കി, 'അപ്പ', 'അപ്പ'...!

പാപ്പം, മാമു, ഇഞ്ഞ, അപ്പി, കാക്ക, ചീച്ചി......

അങ്ങനെയായിരിക്കണം മനുഷ്യർ ഭാഷ എന്ന സങ്കേതം തുടങ്ങിവെച്ചതു്.

 ഭാഷ സംസാരിക്കണമെങ്കിൽ, അതു മറ്റുള്ളവർക്കു മനസ്സിലാവണമെങ്കിൽ, അതിലെ എല്ലാ വാക്കുകളും അതുപയോഗിക്കുന്നവർ മുമ്പേ അർത്ഥമറിഞ്ഞു പരസ്പരം സമ്മതിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ടാവണ്ടേ?

അതുപോലെത്തന്നെയാണു് പിന്നെ വന്ന എല്ലാ ആശയവിനിമയസങ്കേതങ്ങളുടേയും കാര്യം. ടെലഗ്രാഫ് ആയാലും ടെലഫോൺ ആയാലും, ഇപ്പോൾ അഭി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഈ കമ്പ്യൂട്ടർ ആയാലും അവയിൽ ഓരോ തരത്തിനും പരസ്പരം മനസ്സിലാകുന്ന തരത്തിൽ എഴുതി സംഭരിച്ചുവെച്ചിട്ടുള്ള പ്രോഗ്രാമുകൾ തന്നെ വേണം.

അങ്ങനെ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെയോ ഫോണിന്റേയോ സ്വന്തം പ്രവർത്തനം തന്നെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനുള്ള പ്രോഗ്രാമാണു് ഓപ്പറേറ്റിങ്ങ് സിസ്റ്റം. 

ബസ്സിലെ കണ്ടക്ടർ പോലെ.

കണ്ടക്ടർ ശരിക്കും ഒരു യാത്രക്കാരൻ കൂടിയാണു്. പക്ഷേ, അദ്ദേഹം വേറെ എന്തെങ്കിലും കാര്യത്തിനല്ല യാത്ര ചെയ്യുന്നതു്. മറ്റു യാത്രക്കാരുടെ സൗകര്യങ്ങൾ നോക്കാനാണു്. ഓപ്പറേറ്റിങ്ങ് സിസ്റ്റവും അങ്ങനെത്തന്നെ.

ബസ്സ് പുറപ്പെടുന്നതു് സമയത്തിനാണോ, യാത്രക്കാർ എല്ലാരും കയറിയോ, അവരെല്ലാം ബസ്സുകൂലി തന്നോ, ബസ്സിനു് ആവശ്യത്തിനുള്ള പെർമിറ്റ് ഒക്കെയുണ്ടോ ഇതൊക്കെ അന്വേഷിക്കൽ ഓപ്പറേറ്റിങ്ങ് സിസ്റ്റത്തിന്റെ ജോലിയാണു്. , പോലീസുകാരൻ വഴിയിൽ തടഞ്ഞു് എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ അതിനുത്തരം പറയേണ്ടതും അദ്ദേഹം തന്നെ.

ബാറ്ററി ചാർജ്ജു് ആവശ്യത്തിനുണ്ടോ, നെറ്റ്‌വർക്ക് കിട്ടുന്നുണ്ടോ, ശബ്ദം ശരിയായ രീതിയിലല്ലേ വരുന്നതു് ഇതൊക്കെ ഒരു ഫോണിലെ OSന്റെ ജോലിയാണു്. ക്യാമറയുള്ള ഫോണാണെങ്കിൽ അതിന്റെ ഫോക്കസ് ശരിയാക്കൽ, ഫ്ലാഷ് അടിക്കണോ എന്നു തീരുമാനിക്കൽ ഇതൊക്കെ OS തന്നെ നോക്കും.

ആദ്യകാലത്തു് കാട്ടുമനുഷ്യർ ഓരോരോ കൂട്ടങ്ങളായാണു ജീവിച്ചിരുന്നതു്. അവർക്കൊക്കെ സ്വന്തമായി ഭാഷകളും ഉണ്ടായിവന്നു. പക്ഷേ പരസ്പരം അധികം ബന്ധമുണ്ടാവാതിരുന്നതിനാൽ ഈ ഭാഷകളൊക്കെ പല മാതിരിയായിരുന്നു. ഒരു കൂട്ടർ പറയുന്നതു് മറ്റൊരു കൂട്ടർക്കു് അറിയില്ല. അങ്ങനെ ഒരു ഭാഗത്തു് ചൈനീസും മറ്റൊരറ്റത്തു് സ്വാഹിലിയും വേറൊരിടത്തു് അരാമായിക്കും (അതൊക്കെ ഓരോരോ ഭാഷകളുടെ പേരാണു്) സംസാരിക്കപ്പെട്ടു.

കുറേക്കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചങ്ങാടങ്ങളും കപ്പലുകളും കുതിരവണ്ടികളും ആവിത്തീവണ്ടികളും വിമാനങ്ങളും ഒക്കെ കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടു. ഒറ്റപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്ന ആൾക്കൂട്ടങ്ങളെല്ലാം പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടി. ചിലപ്പോൾ പരസ്പരം യുദ്ധം ചെയ്തു. (അതെന്തിനായിരുന്നു? മിക്കപ്പോഴും അന്യോന്യം ഭാഷ മനസ്സിലാവാതിരുന്നതിനാൽ വന്ന തെറ്റിദ്ധാരണകൾകൊണ്ടു്). ചിലപ്പോൾ കൊണ്ടും കൊടുത്തും കൂടെപ്പാർത്തും കൂട്ടാളികളായി. 

ഒടുവിലൊടുവിൽ ലോകത്തെവിടെപ്പോയാലും നമുക്കു് വലിയ ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളില്ലാതെ ജീവിക്കാം എന്ന അവസ്ഥയായി. ഇംഗ്ലീഷ്, സ്പാനിഷ്, ഹിന്ദി, തമിഴ് അറബിൿ, ചൈനീസ് ഇവ ആറും അറിഞ്ഞിരുന്നാൽ ലോകത്തിന്റെ 90% ആളുകളോടും നമുക്കു് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി തടിതപ്പാം. അതിൽ തന്നെ, ഇപ്പോൾ ഇംഗ്ലീഷാണു് കേമൻ. കുറേ കാലം കഴിയുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ ചൈനീസോ മലയാളമോ ആയിക്കൂടെന്നുമില്ല!

കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ ആദ്യം വരുന്ന കാലത്തു് ഓരോരോ കമ്പനികളും ഓരോ കാട്ടുമനുഷ്യക്കൂട്ടങ്ങൾ പോലെയായിരുന്നു. ഒരു കമ്പനിയുടെ ഭാഷ മറ്റൊരു കമ്പനിയിലെ കമ്പ്യൂട്ടറിനു മനസ്സിലാവില്ല. എന്നാൽ യുണിക്സ് എന്നൊരു OS എല്ലാർക്കും ഉപയോഗിക്കാവുന്ന വിധത്തിൽ പ്രചാരണത്തിൽ വന്നു. അതിൽ നിന്നും പലശാഖകളായി അതിൽ ഒന്നു് ലിനക്സ്, ഉബുണ്ടു എന്നെല്ലാം പരിണമിച്ചു. അവയിൽ പലതും സൗജന്യമാണു്. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ സവിശേഷത, അവയ്ക്കൊക്കെ പരസ്പരം പെട്ടെന്നു മനസ്സിലാവുന്ന പ്രോഗ്രാമിങ്ങ് ഭാഷയും അറിയാം എന്നതാണു്.

ഡിജിറ്റൽ എന്നു വിളിക്കാവുന്ന (അകത്തു് കമ്പ്യൂട്ടർ ചിപ്പുകൾ ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള) ഫോണുകൾക്കും "എന്റെ ഫോണിനു് എന്റെ മാത്രം ഭാഷ" എന്നായിരുന്നു വാശി. അതാതു കമ്പനികളുടെ ഫോൺ തന്നെ എല്ലായിടത്തും ചെലവാക്കാനുള്ള ഒരു സൂത്രം കൂടിയായിരുന്നു അതു്. 

എറിൿസണു് ഒരു ഭാഷ, നോക്കിയയ്ക്കു് വേറൊരു ഭാഷ, മോട്ടൊറോളയ്ക്കു് അവരുടെ ഭാഷ, സീമെൻസിനു് സ്വന്തം ഭാഷ അങ്ങനെയൊക്കെയായിരുന്നു. ഒരു ഫോണിൽ ഞെക്കുന്ന തരം കീബോർഡല്ല മറ്റൊന്നിൽ. ഒന്നിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ചാർജ്ജർ മറ്റൊന്നിനു കൊള്ളില്ല. ഒന്നിന്റെ മെമ്മറി കാർഡ് മറ്റേതിനു പിടിക്കില്ല.

അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോഴാണു് ഒരു മധുരനൊമ്പരക്കാറ്റു വരുന്നതു്. അതിന്റെ പേരാണു് ആന്ദ്രോയ്ഡ്.

ആന്ദ്രോയ്ഡ് എന്നാൽ മനുഷ്യാകാരമുള്ള യന്ത്രം എന്നർത്ഥം. andro - മനുഷ്യൻ (നരൻ എന്ന സംസ്കൃതവാക്കിന്റെ ബന്ധുവാണു് aner, andro),

-oid = ആകൃതിയുള്ളതു്. ക്യുബോയ്ഡ് എന്നാൽ സമചതുരക്കട്ട, ഹൊമിനോയ്ഡ് - മനുഷ്യാകൃതിയുള്ള , dendroid മരത്തിന്റെ ആകൃതിയുള്ള) 

പത്തുനൂറ്റമ്പതുകൊല്ലം പഴക്കമുള്ള ഒരു ഓട്ടോമാറ്റിൿ കളിപ്പാട്ടമായിരുന്നു ഒറിജിനൽ ആന്ദ്രോയ്ഡ്. പത്തുകൊല്ലം മുമ്പ് ഡിജിറ്റൽ ക്യാമറകൾക്കു് ഒരു ലിനക്സ് അധിഷ്ഠിത OS ഉണ്ടാക്കാൻ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ട ഒരു കൂട്ടം എഞ്ചിനീയർമാർ ആ OSനു് ആന്ദ്രോയ്ഡ് എന്ന പഴയ പേരുതന്നെ തെരഞ്ഞെടുത്തു. പക്ഷേ അവർക്കു് ഡിജിറ്റൽ ക്യാമറയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള ആ പദ്ധതി പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. 

അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോഴാണു് ഗൂഗിൾ ആ OSന്റെ ചുമതല ഏറ്റെടുത്തതു്. ടച്ച് സ്ക്രീനും മറ്റു സൗകര്യങ്ങളുമുള്ള സ്മാർട്ട്ഫോണുകളിലും ടാബ്‌ലെറ്റ് കമ്പ്യൂട്ടറുകളിലും പ്രവർത്തിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഗൂഗിളിന്റെ ഉദ്ദേശം. അതോടൊപ്പം ഏതു കമ്പനിക്കും ആന്ദ്രോയ്ഡ് സോഫ്റ്റ്‌വെയർ മിക്കവാറും സ്വതന്ത്രമായി ഉപയോഗിക്കാം എന്ന സൗകര്യവും ഒരുക്കി.

ഓരോ ദിവസവും പുതിയ പുതിയ ഇനം ടീവീ, ക്യാമറ, മോട്ടോർ സൈക്കിൾ തുടങ്ങിയ ഉപകരണങ്ങൾ ഇറങ്ങുന്നതു ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലേ? പലപ്പോഴും പഴയ ഉപകരണത്തിനു തന്നെ നേരിയ വ്യത്യാസങ്ങളും അധികസൗകര്യങ്ങളും ചേർത്താണു് ഒരു പുതിയ മോഡൽ ഇറങ്ങുന്നതു്. ഇങ്ങനെ ഒരു മെച്ചപ്പെട്ട മോഡൽ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അതിനെ നാം പുതിയ പതിപ്പ് (വേർഷൻ) എന്നു പറയുന്നു.

ഹാർഡ്‌വെയർ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്കെന്ന പോലെ സോഫ്റ്റ്‌വെയറിനുമുണ്ടു് ഇത്തരം പുതുക്കലുകൾ. കൂടുതൽ ശക്തിയും വേഗവും സൗകര്യവുമുള്ള ഫോണുകൾ വരുമ്പോൾ ആ സൗകര്യങ്ങൾ കൂടി പ്രയോജനപ്പെടുത്തുകയാണു് സോഫ്റ്റ്‌വെയർ പുതുക്കലുകളുടെ ഉദ്ദേശം. ചിലപ്പോൾ, മുമ്പ് ഇറങ്ങിയ പതിപ്പിൽ ചില്ലറ അബദ്ധങ്ങൾ (ബഗ്ഗുകൾ) പറ്റിയിട്ടുണ്ടാവാം. അത്തരം ബഗ്ഗുകൾ നീക്കം ചെയ്യാനും ചിലപ്പോൾ പുതിയ വേർഷൻ അവതരിപ്പിക്കും.

ആന്ദ്രോയ്ഡിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു രസമുണ്ടു്. ആദ്യത്തെ രണ്ടു വേർഷനുകൾക്കു് പ്രത്യേകിച്ച് പേരൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവയെ, സോഫ്‌റ്റ് വെയർ രംഗത്തു് സാധാരണ പതിവുള്ളതുപോലെ Alpha, Beta എന്നു വിളിച്ചു.

പക്ഷേ ഗൂഗിൾ ഏറ്റെടുത്തപ്പോൾ അവർ ഒരു തമാശ തുടങ്ങിവെച്ചു. വേർഷനുകളിൽ കുറേശ്ശെ മധുരം ചേർത്തു

Alpha (1.0)

Beta (1.1)

Cupcake (1.5)

Donut (1.6)

Eclair (2.0–2.1)

Froyo (2.2–2.2.3)

Gingerbread (2.3–2.3.7)

Honeycomb (3.0–3.2.6)

Ice Cream Sandwich (4.0–4.0.4)

Jelly Bean (4.1–4.3.1)

KitKat (4.4–4.4.4)

ഈ പലഹാരങ്ങളിൽ / മിഠായികളിൽ ഏതൊക്കെ അഭി കണ്ടിട്ടുണ്ടു്? കഴിച്ചിട്ടുണ്ടു്?

അതുപോലെ, ഈ പേരുകളിൽ വേറെ എന്തെങ്കിലും രഹസ്യം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടോ? അതനുസരിച്ച്, കിറ്റ്‌ക്യാറ്റ് കഴിഞ്ഞുവരുന്ന പലഹാരം ഏതായിരിക്കും? അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ പേരിന്റെ തുടക്കമെങ്കിലും ഊഹിക്കാനാവുമോ? 

അഭിയും വിശ്വവും -QA Session #6

വരയും ചോദ്യവും അഭിജിത്ത് 

വസ്ത്രങ്ങള്‍ എന്തുകൊണ്ട കരിമ്പനടിക്കുന്നു.

ഉത്തരം : കടപ്പാട് വിശ്വപ്രഭ  (Viswa Prabha )

കരിമ്പനു് ഇംഗ്ലീഷിൽ പറയുന്ന പേരു് mildew.

ഇന്നാൾ കൂണിനെപ്പറ്റി ചോദിച്ചില്ലേ? അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണു് ഈ ചോദ്യവും. അതുകൊണ്ടു് രണ്ടും കൂടി ഒരുമിച്ചു പറയാം. ആദ്യം കുറേ പരത്തിപ്പറഞ്ഞു് (beating around the bush എന്നു് ഇംഗ്ലീഷിലെ ശൈലി) ഒടുവിൽ ഉത്തരത്തിലേക്കെത്താം. 

കൂൺ എന്ന പേരിൽ നാം കാണുന്ന കുട പോലെ വലിയ തൊപ്പിയും കാലുമുള്ള സാധനം വാസ്തവത്തിൽ കൂൺ എന്ന ജീവിയുടെ പൂവു് എന്നു പറയാവുന്ന ഭാഗം മാത്രമാണു്. അതൊഴിച്ചാൽ, ശരിക്കുമുള്ള കൂൺ നന്നേ ചെറിയ, നാരുപോലെയോ വേരുപോലെയോ ഉള്ള ഒരു ചെറിയ ഭാഗം മാത്രമാണു്.
(പൂവു് എന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും സാധാരണ നാം ഉദ്ദേശിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള പൂവുമല്ല. ജീവികളുടെ പ്രത്യുല്പാദനത്തിനുള്ള അവയവങ്ങളെ നമുക്കു് വളരെ സാമാന്യമായി 'പൂവു്' എന്നു വിളിക്കാം.)

(കൂൺ എന്ന ജീവി എന്നു പറയാൻ കാരണമെന്താണു്? കൂൺ സസ്യമോ ജന്തുവോ? ഞാനൊക്കെ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്തു് കൂണുകളെ സസ്യങ്ങളായാണു സാധാരണ സ്കൂൾ പാഠങ്ങളിൽ വകയിരുത്തിയിരുന്നതു്. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായും അവയെ വേർതിരിച്ചുമാറ്റിയിട്ടുണ്ടു്. ഹരിതകം ഉപയോഗിച്ച് സൂര്യപ്രകാശത്തെ 'ധാന്യോർജ്ജം' ആക്കിമാറ്റാൻ കഴിവുള്ള ജീവികളെമാത്രമേ ഇപ്പോൾ സസ്യങ്ങൾ എന്നുവിളിക്കുന്നുള്ളൂ. കൂണുകൾക്കു് ആ കഴിവില്ല. അഥവാ അത്രയും അദ്ധ്വാനം ചെയ്യാൻ അവയ്ക്കു മനസ്സില്ല. പകരം ആർക്കും വേണ്ടാതെ കുപ്പയിലോ കുഴിയിലോ ഒക്കെക്കളഞ്ഞ, പഴയ ഭക്ഷണം വലിച്ചുതിന്നാണു് അവയ്ക്കു ശീലം.

അതവിടെ നിൽക്കട്ടെ, നമുക്കു വേറൊരു കാര്യം സംസാരിക്കാം. 
അഭിയ്ക്കു് മണങ്ങൾ ഇഷ്ടമാണോ? നല്ല മണങ്ങളും ചീത്ത മണങ്ങളും? 
ചീത്ത മണങ്ങളോ? അതെങ്ങനെ ഇഷ്ടപ്പെടാനാവും അല്ലേ?
വാസ്തവത്തിൽ നല്ല മണങ്ങളും ചീത്ത മണങ്ങളും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല. കാർബൺ രസതന്ത്രത്തിലെ സംഗീതക്കച്ചേരികളാണു് മിക്കവാറും എല്ലാ മണങ്ങളും. പ്രത്യേകിച്ച് നമുക്കു് ഏറെ ഇഷ്ടം തോന്നുന്നവയും തീരെ വെറുക്കുന്നവയും. അവയെല്ലാം ചില സ്വരങ്ങളിൽ മാത്രം വ്യത്യാസമുള്ള രാഗങ്ങളാണു്. ചില രാഗങ്ങൾ ചിലർക്കു കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെടും. മറ്റു ചിലർക്കു് വേറെ രാഗങ്ങളാവും ഇഷ്ടം.

നമുക്കു് മണങ്ങളോടുള്ള ഇഷ്ടം വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കാൻ രണ്ടുമൂന്നു കാരണങ്ങളുണ്ടു്. ഒന്നു്: അതിന്റെ ഉറവിടം നമ്മുടെ ശരീരത്തിനു ഗുണകരമോ ഹാനികരമോ ആവാം. നാം ജനിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അത്തരം ഇഷ്ടങ്ങൾ നമ്മുടെ ജീനുകളിൽ പ്രോഗ്രാം ചെയ്തുവെച്ചിട്ടുണ്ടു്.

ഉദാ: ജന്തുക്കൾക്കു് അവയുടെത്തന്നെ വിസർജ്ജ്യവസ്തുക്കളുടെ മണം അസഹ്യമാണു്. ശരീരത്തിനു് ഒരു തരത്തിലും ഇനി ഉപയോഗിക്കാനാവാത്ത അത്തരം പദാർത്ഥങ്ങൾ കഴിയാവുന്നത്ര ദൂരെപ്പോവട്ടെ എന്നതാണു് ജീനുകളിൽ എഴുതിവെച്ചിരിക്കുന്ന കൽപ്പന.

രണ്ടു്: നമ്മുടെ ശീലം. അതു തീരെ കുട്ടിക്കാലത്തു് അച്ഛനമ്മമാരും മറ്റും അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും പഠിപ്പിച്ചതോ നാം തന്നെ പഠിച്ചറിഞ്ഞതോ ആവാം. 
ഉദാ: തൈരിന്റെ ഗന്ധം, സോപ്പുപൊടിയുടെ ഗന്ധം, വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധം, ഡെറ്റോളിന്റെ ഗന്ധം.

മൂന്നു്: മുൻ അനുഭവങ്ങളും അവയെ പ്രത്യേക ഗന്ധങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിയുള്ള ഓർമ്മകളും.

ഉദാ: പുസ്തകങ്ങളുടെ താളുകൾക്കിടയിലുള്ള ഗന്ധം. ഹോട്ടലിനു മുമ്പിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മൂക്കിലെത്തുന്ന മണം

 നാം തിരിച്ചറിയുന്ന സങ്കീർണ്ണമായ മണങ്ങളിൽ മിക്കവാറുമെല്ലാം കാർബൺ സംയുക്തങ്ങളിൽനിന്നും വരുന്നതാണു്. (അതല്ലാത്തവയുമുണ്ടു്. എങ്കിലും അവ ഒരൊറ്റ സ്വരത്തിലുള്ള പാട്ടുകൾ പോലെ, ഏറെക്കുറെ സ്ഥിരമായ, ലളിതമായ മണങ്ങളാണു്.).

കാർബൺ സംയുക്തങ്ങൾ എന്നു പറഞ്ഞാലും പോരാ. നമുക്കു് ഏറെ ഇഷ്ടമോ അനിഷ്ടമോ തോന്നുന്ന മണങ്ങൾക്കു് ഏതാണ്ടെല്ലാത്തിനും ജീവനുമായി ബന്ധമുണ്ടു്. ഒന്നുകിൽ അവ പണ്ടെന്നോ ജീവിച്ചിരുന്നവയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളാവാം (പെട്രോളിയം, പെയിന്റ്, കടലാസ്..). അല്ലെങ്കിൽ ഇപ്പോളും ജീവനുള്ളവയോ അതിൽനിന്നും ഉണ്ടായതോ ആവാം. 
ഇനി അതുമല്ലെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ജീവനേയും ആരോഗ്യത്തേയും പെട്ടെന്നു സ്വാധീനിക്കാൻ കഴിവുള്ള വസ്തുക്കളാവാം. ഉദാ: മദ്യം, പുകയില, ക്ലോറിൻ, ഹൈഡ്രജൻ സൾഫൈഡ്..)

ഉപ്പിനു മണമുണ്ടോ? പഞ്ചസാരക്കോ?
മണമില്ലാത്ത വസ്തുക്കളോ മണമുള്ളവയോ ഏറെക്കാലം, വളരെയേറെക്കാലം, കേടുകൂടാതെ ഇരിക്കുക?

ഇനി നമുക്കു് സൂക്ഷ്മകോശജീവികളെപ്പറ്റി സ്വല്പം ആലോചിക്കാം. നമ്മളൊക്കെ വിചാരിക്കുന്നതിലും വലിയ ഒരു ലോകമാണു് അവ നമുക്കുചുറ്റും പണിതുവെച്ചിട്ടുള്ളതു്. അവയിൽ ബാൿടീരിയകളുണ്ടു്, കുമിളുകൾ (ഫംഗസ്) ഉണ്ടു്, യീസ്റ്റ് എന്ന തരം ജീവികളുണ്ടു്. പിന്നെ ജീവനുണ്ടോ എന്നുപോലും സ്വയം അറിയാത്ത വൈറസ് എന്ന തരം സാധനങ്ങളുമുണ്ടു്.


തൽക്കാലം കൂണിന്റെ കാര്യം തന്നെ എടുക്കാം. അവയിൽ തന്നെ ആയിരക്കണക്കിനു ജാതികളുണ്ടു്. (ഉള്ളതിൽ ഏറ്റവും വലിയ ഇനങ്ങളുടെ പൂവുകളാണു് നാം കൂൺ എന്നു പേരിട്ടിട്ടുള്ളവ.)

കുമിളുകൾ പെരുകുന്നതെങ്ങനെയാണു്? അത്യന്തം സൂക്ഷ്മായ വിത്തുപൊടികൾ (ബീജരേണുക്കൾ spores) വഴി. അതും ലക്ഷക്കണക്കിനു്. തീരെച്ചെറുതാവും അവ. ഒട്ടും ഭാരമേ ഉണ്ടാവില്ല. മിക്കപ്പോഴും ഒരൊറ്റ കോശമേ ഉണ്ടാവൂ. നമുക്കു നേരിട്ടുകാണാനും പറ്റില്ല. ഒരിടത്തുവളർന്നുനിൽക്കുന്ന കുമിളിന്റെ രേണുക്കൾ അവിടെനിന്നും അന്തരീക്ഷത്തിലേക്കു പറന്നു പൊങ്ങും. എന്നിട്ട് അന്തരീക്ഷത്തിൽ അങ്ങിനെ തങ്ങിനടക്കും.

നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള വായുവിൽ ഓക്സിജനും നൈട്രജനും കാർബൺ ഡയോക്സൈഡും നീരാവിയും മാത്രമല്ല ഉള്ളതു്. ഇതുപോലെ പല തരം ബീജരേണുക്കളും പൂമ്പൊടിയും (പരാഗരേണൂ Pollens) ബാക്ടീരിയകളും അതിനൊക്കെപ്പുറമേ നേരത്തേ വിവരിച്ച തരം കാർബൺ സംയുക്തങ്ങളുടെ ഗന്ധമടങ്ങുന്ന തന്മാത്രകളും ഒക്കെയുണ്ടു്. 
ധാരാളം ഈർപ്പവും വെയിലും മഴയും സസ്യജന്തുവംശങ്ങളുമുള്ള നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഇവയും കൂടുതലായി കാണാം.

ചുരുക്കത്തിൽ, നമുക്കു കാണാനാവില്ലെങ്കിലും, നാം ശ്വസിക്കുന്ന വായുവിൽ‌പോലും ഒരു സൂക്ഷ്മജീവിപ്രപഞ്ചം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടു്.

അഭിക്കു് ഇതോടെ ക്ഷമകെട്ടുകാണും. അല്ലേ? അതുകൊണ്ടു് ഇനി കരിമ്പനടിക്കുന്നതെങ്ങനെ എന്ന കൊച്ചുചോദ്യത്തിന്റെ കൊച്ചുത്തരം പറയാം:

അനുയോജ്യമായ ഈർപ്പവും ഊഷ്മാവും പ്രകാശവും (അല്ലെങ്കിൽ പ്രകാശമില്ലായ്മ - ഇരുട്ട്) ഉള്ളപ്പോൾ വായുവിൽനിന്നും വെള്ളത്തിൽനിന്നും പരുത്തിവസ്ത്രത്തിൽ പുരളുന്ന കുമിൾ ബീജരേണുക്കൾ ആ വസ്ത്രത്തിലെ നാരുകൾ തന്നെ ഭക്ഷണമാക്കി അവയിൽ കൂട്ടത്തോടെ വളരുന്നതാണു് നാം കറുത്ത കുത്തുകളായി, കരിമ്പനടിച്ചു് കാണുന്നതു്. 

അപ്പോൾ വസ്ത്രം കരിമ്പനടിക്കാതിരിക്കാൻ എന്തുചെയ്യണം? 

അതുപോലെ, എന്തിനാണു് ഇതിനിടയ്ക്കു് മണത്തിന്റെ കാര്യം കൂടി പറഞ്ഞതു്?

ആവശ്യമുണ്ടു്. ഇപ്പോഴത്തേക്കല്ല, ബാരിയുടേയും പൈലോറിയുടേയും കഥ പറയാൻ നേരത്തേക്കു്. ലോകാവസാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ചിന്താപരീക്ഷണത്തിനും.